Iets gewoons blijft verwonderlijk

In een vreemde cultuur komt de realisering weer dat wat voor jou normaal is voor een ander bijzonder kan zijn. Thailand blijft me verbazen en de Thai blijven zich over mij verbazen. Als ik vanwege de beweging de trap neem komen ze me waarschuwen dat het hotel vier liften heeft. Wanneer ik probeer duidelijk te maken dat het gezonder is om te lopen, wordt het alleen maar erger.

Welke idioot neemt met ruim veertig graden nou de trap terwijl vier gekoelde liften tot je beschikking staan. Maar ik kan ook diverse voorbeelden aanhalen. De verkeersregelaar die de hele dag voor het hotel op zijn fluitje blaast en op niemand (uitgezonderd ik) ook maar enige indruk maakt. Hypermoderne metro in hetzelfde gebouw als het centrale station uit 1934 en sindsdien niet meer wezenlijk veranderd is. De sky train combineren met watertaxi. Ik heb te weinig tijd om alle indrukken op te doen, maar de gewone dingen zijn al zeer verwonderlijk.

Een glimlach is de poort naar vriendelijkheid

Thailand, het land van de glimlach. Vanmorgen was ik (te) vroeg op een drijvende markt in Bangkok. De mensen keken wat vreemd naar die witneus die rondliep en foto's maakt van mensen die gewoon hun kraam aan het opbouwen zijn.

Hoe zou jij het vinden als een tourist het kantoor binnen komt en foto;s van je gaat maken terwijl je je computer aan het opstarten bent?
Een glimlach volstaat. Mijn drie woorden Thais die "hallo" of "goedendag" betekenen slaan aan. En altijd glimlachen. Het kan niet anders dat mensen die altijd glimlachen uitermate vriendelijk zijn. Ook vroeg in de morgen op een nog wat verlaten markt tegen een vreemde buitenlander.

Voor hen die het nog niet wisten. Je hebt minder spieren nodig om te glimlachen dan om boos te kijken.

Tevredenheid maakt arme mensen rijk en ontevredenheid maakt rijke mensen arm

In Bangkok valt me weer op dat we helemaal niet zoveel van elkaar verschillen. Willen alle mensen niet een dak boven een hoofd, eten op tafel en een toekomst voor hun kinderen?

Green Wood Travel, de organisatie waar ik ben, wil zowel de natuur als de cultuur van Zuid Oost Azië landen in stand zien te houden. Ze werken veel met lokale bedrijfjes, zodat die ook een inkomen kunnen verdienen. Fast local food bijvoorbeeld i.p.v. dat verschrikkelijke westerse fast food. Even stoppen aanwijzen wat je wilt hebben en binnen no time heb je vers bereide groenten, soep etc.

Die mensen enorm tevreden en ik enorm tevreden. Wat wil je nog meer.

Verantwoordelijkheid leidt tot discipline

Met dank ontvangen van Hans van den Biezenbos. Discipline heeft een wat negatieve betekenis. O.a. vanwege de associatie met macht, het onvoorwaardelijk opvolgen van bevelen. Verantwoordelijkheid heeft over het algemeen een meer positieve betekenis. Je ergens verwantwoordelijk voor voelen. De verantwoordelijkheid krijgen, impliceert dat er vertrouwen in de persoon gesteld wordt.  

Je onverantwoordelijk gedragen wordt zeker niet op prijs gesteld. Dronken auto gaan rijden bijvoorbeeld. Heb je verantwoordelijkheid voor nabestaanden en eventuele mede passagiers, dan is discipline noodzakelijk.

You learn, you earn and you return

Gisteren gehoord op de radio. Het was in politieke context maar mijn interpretatie is anders. Een paar jaar verwijderd van leeftijd pensionado heb ik de nodige ervaring en kennis kunnen en mogen opbouwen. Het was vooral een kwestie van tijd. Van uitproberen, vallen en weer opstaan.

Veel geleerd en daardoor veel kunnen "verdienen". Geen millionair status maar wel de wetenschap dat ik er zelf voor gezorgd heb in hoge welvaart te kunnen leven. Morgen vertrek ik naar Thailand om daar een bedrijf te helpen met mijn kennis en vaardigheden. Een land met geheel andere welvaartsnormen. Ik ben altijd weer dankbaar dat ik iets terug kan geven en een bijdrage kan leveren aan het verbeteren. Mijn bijdrage is niet eens een druppel op een gloeiende plaat, maar toch voelt het zo.

De som van je fouten is de rijkdom van je ervaring

Met dank ontvangen van Hans van den Biezenbos. Eigenlijk ontving ik die quote in stereo. Ook een leuke ervaring! Op het toilet (heren uiteraard, maar wellicht ook bij de dames dat weet ik niet) bij restaurant de Rotonde (langs snelweg A2 omgeving Geldermalsen, voor het geval dat je zelf wilt gaan kijken) zag ik de volgende.

Experience is the name everybody gives to their mistakes. Oscar Wild

Als je er even over nadenkt weet je dat het klopt; Alleen door de bereidheid fouten te maken leer je.

Soms is een gemakkelijk leven het moeilijkste wat bestaat

Ambitie, vooruitkomen, het onmogelijke mogelijk maken etc. worden allemaal gezien als deugden. Menselijk streven naar succes en geluk, zowel emotioneel als materieel. Anderzijds stellen we het niet op prijs dat met succes of welvaart etc. gepronkt wordt. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Beroemd geworden maar toch gewoon gebleven. "Gewoon" ervaren wij eveneens als deugd.

Veel mensen eisen ogenschijnlijk weinig. Een baan voor het leven, een dak boven het hoofd, gezondheid, niet te grote problemen, liefde en eten op tafel. Dat is alles. Is dat dan de definitie van een gemakkelijk en gewoon leven? Vermoedelijk niet, want wat voor de één uitermate uitdagend zal zijn, is voor de ander dagelijkse routine. Zelfs een "gewoon en gemakkelijk"leven leiden is moeilijk van tijd tot tijd. Omdat gewoon en gemakkelijk net zo relatief zijn, als tegenslag en pech.