De meesten onderschatten wat in tien jaar en overschatten wat in één jaar bereikt kan worden

Het einde van het jaar is het meest klassieke moment om te reflecteren en te projecteren. Wat is er allemaal bereikt in het afgelopen jaar? Niet waar u op gehoopt had? Of juist beter dan verwacht?

Nieuwe voornemens en nieuwe plannen voor het komende jaar. Zijn die realistisch? Moet u wel nog meer bereiken dan u al bereikt heeft? Bent u eveneens in staat om uw zegeningen te tellen en tevreden te zijn met wat u heeft?

Meer en meer leren we dat vooruitgang een weg is van kleine stapjes. Stapjes die niet altijd vooruit gezet worden, maar daarom niet minder interessant hoeven te zijn.

Een slechte instelling is de grootste handicap die er bestaat

 De Nederlandse schrijver Godfried Bomans (wie hem kent is van mijn generatie) schreef ooit: "Wie zich werkelijk verdiept in de levens van hen die op deze aarde iets gepresteerd hebben, wordt telkens getroffen door het verschijnsel dat de eigenlijke kracht van die mensen een gebrek is geweest tot een kwaliteit omgebogen".

De vraag moet dus niet zijn wat je handicap is, maar hoe je die handicap ombuigt tot één van je sterke punten? En indien je de instelling hebt dat je handicap nu eenmaal je beperking is, zal je er nooit een kracht van kunnen maken.

Het is altijd onmogelijk tot het gedaan is

 Inspiratie komt van alle kanten, vooral van de kant die je niet verwacht. Velen zullen Nelson Mandela herdenken en we gaan aan superlatieven te kort komen om de kracht van deze man te omschrijven.

Je bent waarlijk groots als je vanuit de krochten van de diepste ellende weet te ontsnappen naar de triomfbogen van ongekende inspiratie voor velen. Leed was de vader en liefde de moeder van zijn wijsheid.

Excellence knows no gender, nor any background.

Volgens Aristoteles zijn wij het product van ons handelen in het verleden. Excelleren is daarom geen vorm van uitzonderlijk handelen maar van gewoonte geworden.

Natuurlijk speelt achtergrond een rol. Het is absoluut moeilijker om te ontsnappen aan de dagelijkse misère als je geboren bent in armoede, met weinig of geen mogelijkheden voor onderwijs of beperkte rechten.

Ik maak nu dagelijks mee dat mensen proberen te ontsnappen aan hun achtergrond. Dat ze hard werken aan verbetering, voor henzelf en hen die ze dierbaar zijn. En dat in omstandigheden die voor ons bijna niet voorstelbaar zijn.

Succes is zelden toeval

Wat jouw definitie van succes ook is, het is in ieder geval het resultaat van je inspanningen. Succes als toevalsfactor, zoals de loterij winnen, is vertrouwen op geluk. Het geluk dat je zeilboot door gunstige winden en stromingen precies belandt in de haven van je dromen. Die kans is zo klein, dat deze verwaarloosbaar is.

 

Is het niet beter het heft in eigen handen te nemen en zelf te gaan sturen naar je bestemming, dan jouw lot over te laten aan omstandigheden waar je geen controle op hebt?

Elke keer als ik erachter ben wat de reden van het leven is veranderen ze het!

Wat is de zin van het leven? Ik weet het niet. En al zou ik het weten, dan is het waarschijnlijk mijn persoonlijke interpretatie en waarschijnlijk niet die van u.

"Van het leven proberen te genieten, hoe hobbelig de weg ook is", benadert mijn antwoord maar is niet volledig. "De waarde ervan neemt toe als je het kunt delen met anderen", moet er ook bij. Niet opnemen? Zaken als "gelijk proberen te krijgen" of "wraak gevoelens". "Als wraak je doel is, kun je maar beter twee plekken op het kerkhof reserveren", stelt een Chinees spreekwoord.

Als je het kunt dromen, kun je het ook maken

Deze one liner komt van Walt Disney. Niet alles wat je kunt dromen kun je ook maken. Maar wel heel veel. De grootste begrenzing op het realiseren van onze dromen zijn we zelf. Feitelijk geven we al op voordat we beginnen.

Met uitspraken als "dat is het precies, een mooie droom, meer niet!" of "kan ik toch niet" of "heb ik nooit gekund" etc. Je hoort elke dag dat mensen geen anderen nodig hebben om zichzelf te kleineren. Twijfelen en een wat onbehaaglijk gevoel zijn heel normaal aan het begin van een uitdaging.

Het verschil tussen twijfelen en "het kunnen" is doen. Met het risico van (opnieuw) de mislukking. Doen is niet één keer proberen en dan het bijltje erbij neer gooien. Doen is blijven proberen een oplossing te vinden die wel werkt. Als alles geprobeerd is en niets werkt, is opgeven ook geen schande. Het is dan de enige verstandige beslissing. Een beslissing die echter aan het eind genomen wordt en niet aan het begin.