Als je achter de kudde aanloopt, loop je altijd in de shit.

 Met dank aan May Brom voor de inspiratie. Om er nog maar één bij te doen: Deze quote is een waarheid als een koe. Waarom gedragen we ons te vaak als kuddedieren? Door het bestuderen van het gedrag van dieren, weten we dat een kudde bescherming en veiligheid biedt. Maar ook een zeer strakke hiërarchie kent, waarin iedereen zijn of haar plaats heeft. Op het moment dat je wilt afwijken, wordt die plaats je, soms hardhandig, duidelijk gemaakt door degenen die hoger staan in de hiërarchie.

We hebben geleerd ons lot in ons werk en ons leven te accepteren. Omdat we dat lot toch niet kunnen veranderen. Wie voor een dubbeltje geboren is wordt nooit een kwartje. Het zijn anderen die mijn lot bepalen. Voor sommige is dat een religieuze levensfilosofie. Insjallah of Deo volente, bij Gods wil. Anderen weigeren te accepteren dat ze geen controle hebben over hun leven. En jij? Wanneer ga jij naar links, als de kudde naar rechts gaat?

Als je niet gelooft in je kwaliteiten, zal je ze nooit ontdekken.

Er wordt vaker getwijfeld aan het bezitten van kwaliteiten dan dat ze verrasend ontdekt worden. De uitroep "Kan ik toch niet" wordt vaker gebruikt dan "Wil ik best proberen. Zonder stimulatie van het zelf proberen, wordt afhankelijkheid gekweekt. Zolang er geen poging ondernomen is, is het uitermate twijfelachtig of je iets niet kunt.

Je bent wellicht gaan geloven, wat anderen je willen doen laten geloven. Helaas gaan die gevoelens van "dat kan ik toch niet of dat begrijp ik toch niet" gepaard met jezelf als minder kwalificeren of je door anderen als minder laten kwalificeren. Na diverse pogingen mag je best constateren dat het voor de vis onmogelijk is om in een boom te klimmen. Laat echter je waarde oordeel achterwege. Jij kunt weer niet uren onder water blijven.

Adventure is always calling. The question is; Will you go?

Op 4 oktober 2014 is de Volvo Ocean Race gestart. Een uitputtende wedstrijd kijken de meeste mensen het liefste vanuit de luie stoel op tv met een drankje onder handbereik. Het valt niet mee om de comfortzone te verlaten. Alleen als we er echt op letten zijn gewoontes te doorbreken. Zelfs op de half-automaat, laat staan de vol-automaat doen we de dingen zoals we die altijd deden.

Comfortabel in je warme stoel met je favoriete drankje of keihard werken op een onstuimige boot terwijl je zout water wegslikt. De meesten zouden het wel weten, denk ik.

"Als je denkt dat avonturen gevaarlijk zijn moet je de gewoonte eens proberen. Die is dodelijk." schreef Paulo Coelho. Het avontuur roept altijd, Jij bepaalt hoe je antwoord geeft.

Lack of time is often confused with lack of direction

Kent u het liedje van Herman van Veen nog; Opzij, opzij, wij hebben ongelooflijke haast. Tijd en tijdsgebrek kenmerkt het leven van veel mensen. Mensen klagen vaak over gebrek aan tijd, terwijl het gebrek aan richting het echte probleem is.

Time management is vooral een kwestie van kiezen. Zaken die geen onmiddellijke aandacht nodig hebben, parkeren totdat de kwesties aan de beurt zijn. Niet alles maar blijven controleren maar op anderen durven te vertrouwen. Accepteren dat er fouten gemaakt worden. Zelf je agenda beheren en geen speelbal zijn.

Geen stress, tijd hebben begint met het besef dat de hoeveelheid hooi op je vork bespreekbaar is. Soms moeten daarvoor de claims van anderen wat inbinden. Veel vaker moet je zelf wat inbinden. De hoeveelheid "stress" in je leven is vooral gekoppeld aan de keuzes die je bereid bent te maken.

One will never excel, if one stays at the safe side

De definitie van gevaar en risico durven lopen verschilt nogal per persoon. De één zoekt constant naar nieuwe uitdagingen. De ander zou hetzelfde "nog niet voor een miljoen doen".
De avonturier is "thrilled" bij het overstijgen van grenzen. De voorzichtige mens krijgt alleen al bij de gedachte koude rillingen."

Het valt voor de meeste mensen niet mee om uit de veilige zone te komen. Om iets uitzonderlijks te bereiken, moet je het lef hebben om het bekende vertrouwde te verlaten. Naarmate je daar beter in slaagt, wordt het steeds gemakkelijker om de drempel te nemen.

Een woestijn is niets anders dan een grote hoop van heel veel zandkorrels

Naar grote organisaties wordt vaak met bewondering en ontzag opgekeken. Indien je werkt bij bijvoorbeeld een multinational met 100.000 of meer medewerkers, dan lijkt het alsof je bijdrage of jezelf niet meetelt. Jouw invloed op het grote geheel is immers nietig of in ieder geval nauwelijks waarneembaar.

Resultaten van grote concerns ontstaan door het optellen van alle individuele resultaten. Het grote concern lijkt machtig maar is geen zelfstandige entiteit die beslissingen kan nemen en zaken kan veranderen. Het zijn alleen de individuen en de samenwerking tussen die individuen die een organisatie groot en machtig kunnen maken.

De grootte van de zandkorrels kan verschillen van zeer klein tot rotsblokken. Maar alleen door ze samen te voegen ontstaan er reusachtige bergen.

Often it seems impossible, until it is done.

De grootste blokkade zijn we meestal zelf. "Dat lukt toch niet, dat kan ik niet." Vooroordelen en vooringenomen voordat er zelfs maar een poging ondernomen is. Wordt er wel aangepakt en doorgezet, dan blijken bergen vaak niet meer dan heuvels. Dan schieten de beren op de weg angstig de struiken in bij één keer boe roepen.

De poging ondernemen geeft soms al de voldoening, ook al valt het eindresultaat wat tegen. Onbevangen gewoon proberen. Doorzetters blijven dat doen. Leren van de ervaring en opnieuw proberen.