Niets hoeft, paarden wel

Loesje schrijft: Troost je, soms begrijp ik ook niets van mezelf. Uitspraken, dingen die je schrijft of hebt gezegd, die achteraf alleen maar vraagtekens oproepen. Hoe lang je ook nadenkt, je weet bij God niet meer waarom?

Of het zijn dingen die je hebt gedaan. Gedrag wat je niet meer kunt verklaren. Waar achteraf misschien zelfs wat schaamte over ontstaat. Je kunt communiceren en je gedragen vanuit de gedachte dan niets hoeft en alles mag.

Maar vaak hoeft iets wel en niet alleen bij paarden. En soms mag iets niet, ook al ben je goed beslagen. Mag je paarden hoeven? Of hoef je een paard niet te mogen? Zijn het woordspelletjes? Of is het weten te relativeren vanuit een diepere gedachte?

Wie het weet mag het zeggen. Of schrijven. Of tonen.

Het is alsof de duivel ermee speelt

Vaak zijn mijn oneliners gericht op positieve ingesteldheid. "The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams". Eigen verantwoordelijkheid is de basis van onze cultuur. Je leven in eigen handen nemen. Niet hopen op "een beetje" geluk, maar geluk keihard afdwingen.
Je karma is wat jij ervan maakt.

Dat mag allemaal zo zijn, maar wat nu als het dubbeltje de verkeerde kant opvalt? Als je een tragedie moet meemaken, waar bovendien geen eind aan lijkt te komen? Vriend Ferry schrijft over clochards in zijn blog over Parijs. Duidelijk niet de droom van deze mensen, maar wel hun toekomst.

Geluk en pech zijn de keerzijde van het dubbeltje. Soms kun je het omvallen beïnvloeden maar soms ook niet. Het is maar hoe je met geluk of pech omgaat wordt dan vaak gezegd. Dat is misschien zo, maar ze zijn niet hetzelfde. Luxe problemen zijn van een geheel andere orde dan misère, zeker als het pech op pech is. Er schijnt geen licht aan het einde van de tunnel als alles zwart voor je is. Voorlopig is de enige houvast de schouder om uit te huilen.

Soms is iets zo ingrijpend, dat er geen woorden van troost bestaan.

Verschrikkelijk, voor alle inzittenden en nabestaanden.

Genieten van de reis is minstens zo belangrijk als de eindbestemming bereiken

 Natuurlijk is het een ontgoocheling. Nederland rest de troost finale. Een vreemd woord voor een voetbal wedstrijd van twee landen die bij de beste vier van de wereld zijn geëindigd. Buiten de vraag of het ons troost biedt. Wel het moment van afscheid nemen. Dan begint meteen de herinnering.

De herinnering aan heroïsche momenten. De herinnering aan een gezellige tijd. Alleen of in een groep voor de buis, het projectiescherm of langs het veld. Genieten van wedstrijden of van verveling in slaap vallen. Is dat niet het doel van het WK voetbal? Plezier, spanning, teleurstelling, vreugde etc. etc. bieden aan miljoenen mensen over de gehele wereld. Misschien dat deze eindbestemming "plezier bieden", in ieder geval in Nederland, dan toch bereikt is?

Bier is het levende bewijs dat God van ons houdt en ons gelukkig wil zien.

Deze one liner komt van Benjamin Franklin en niet van mijzelf. Zelf zou ik een veel langere lijst dan alleen bier hebben toegevoegd. Feit is wel dat het bier weer rijkelijk vloeit. Voetbal, feest en mooi weer, zijn de beste verkopers. Dat leerde ik bij de Dommelsche Bierbrouwerij.

En ik geef het toe; het is een feest om met elkaar naar wedstrijden van Oranje te kijken. Met een glas onder handbereik. En dat dit een universeel fenomeen is, wijzen de talloze rapportages over fans uit heel de wereld wel uit. Mijn vrienden in Colombia kijken naar hun wedstrijden in de brouwerij. Dichter bij de bron kan niet.

Feesten zonder alcohol kan ook. Absoluut. Maar voor mij en vele anderen is dat net even anders. Niet dat we gelukkiger zijn dan geheelonthouders of de niet voetbal liefhebbers. Misschien hooguit voor een paar uur. En voor sommigen, wanneer ze de volgende morgen wakker worden, zijn die gelukzalige momenten dan weer ver te zoeken.

De shit uit je verleden is de mest voor je toekomst

Elke ervaring, goed of slecht, is een ervaring die je verder kan helpen. Mensen zijn goed in het opplakken van etiketten die heel het leven blijven kleven en meestal verwijzen naar minder goede tijden.

Ik heb vrienden in Colombia en ben op dit moment ook enthousiast over hun voetbalteam op het WK. Na 16 jaar afwezigheid, hebben ze nu twee keer een WK wedstrijd gewonnen, iets was nog nooit eerder gebeurd is.

Natuurlijk is iedere Colombiaan enorm trots, ik inclusief. Al jaren proberen ze zich te ontworstelen aan alle shit uit het verleden. Want het zijn zaken als "wit poeder", "drugs" etc. die wij als eerste roepen als de naam Colombia valt. Dan is het fijn als heel de wereld eens positief verhaalt over je land.

Trek je niets aan van het etiket wat anderen je hebben opgeplakt. Het verleden kun je niet meer veranderen, de toekomst wel.

Taking time to do nothing, often brings everything into perspective

Il dolce far niente, het zalige nietsdoen. De vakantie die voor de deur staat vervult de één met stress van niets vergeten en op tijd zijn. De ander ervaart de gelukzaligheid van de boel de boel laten en we zien wel wat er gebeurt.

We zoeken ontspanning, rust, even helemaal het hoofd leeg. De realiteit is dat het leven gewoon doorgaat met ongelukjes, jengelende kinderen en niet elke dag een stralend blauwe hemel. Als je wacht met het zalige nietsdoen tot het vakantie is, kun je wel eens heel bedrogen uitkomen.

Een moment van bezinning en reflectie, even alles nog eens rustig overdenken is ook werken en minstens zo noodzakelijk. Niets doen kun je leren, ook zonder vakantie.