"Er kan maar één winnaar zijn" bestaat meestal niet, één winnend team bijna altijd wel.

Vriendschap en vrienden zijn een groot goed. Ze zijn er altijd wanneer ze nodig zijn. Ik woon in Valkenswaard. Dat is een leuke gemeenschap die levendig blijft door vele "vrijwilligers" activiteiten. Hoe sterk die band kan zijn, blijkt dit weekeinde.

 

Crescendo, één van de buurtschappen die meedoet aan het jaarlijkse bloemencorso, werd getroffen door brand. Gelukkig waren er geen persoonlijke ongelukken. Hun wagen is echter wel grotendeels afgebrand.

 

Tijdens het corso "strijden' de buurtschappen om de hoogste eer. Zonder dat het gevraagd wordt, blijkt elkaar helpen in tijd van nood nog belangrijker te zijn. Onmiddellijk na de brand kwam uit alle hoeken hulp. Van rivaliserende buurtschappen en van vele anderen. Welk team het corso ook gaat winnen, feitelijk heeft de gemeenschap veel meer gewonnen.

Geen regenboog zonder zon en regen

Indien een dal niet zou bestaan zou er ook geen berg zijn. Als de aarde omhoog gestuwd wordt tot een berg, ontstaat automatisch een dal. Licht kun je alleen waarnemen als het rond het licht donker is. Tegenstellingen die onafscheidelijk zijn, ze horen bij elkaar.

Indien de wereld vlak zou zijn, dan zou het saai worden. Saaiheid kun je doorbreken, je kunt je leven kleur geven. De wonderschone kleuren van de regenboog die ontstaan uit zonneschijn en regen. Het mooiste ontstaat meestal alleen uit wat voorafgaande opoffering.

Aan het einde komt alles goed, anders is het nog niet het einde.

Aan het einde komt alles goed. Is het nog niet goed? Dan is het nog niet het einde! Een interessante levensfilosofie. Ongetwijfeld de one liner van positief ingestelde personen. Blijven doorgaan, ondanks de moeilijkheden onderweg en nooit opgeven. "It ain't over till the fat lady sings" schreef ik al eens.

 

Maar als het einde er wel is, dan is het goed. Het is gedaan, het is klaar, meer zat er niet in. Wat en hoe je het ook hebt aangepakt en ondernomen, je hebt gegeven wat je dacht dat je moest geven. Tevreden kunnen zijn met het eindresultaat, impliceert stoppen met je af te vragen. Heb ik alles gegeven? Had ik niet meer kunnen doen? Wat als?
Neen, het is wat het is en meer wordt het niet. Dan is aan het einde inderdaad alles goed.

Niets hoeft, paarden wel

Loesje schrijft: Troost je, soms begrijp ik ook niets van mezelf. Uitspraken, dingen die je schrijft of hebt gezegd, die achteraf alleen maar vraagtekens oproepen. Hoe lang je ook nadenkt, je weet bij God niet meer waarom?

Of het zijn dingen die je hebt gedaan. Gedrag wat je niet meer kunt verklaren. Waar achteraf misschien zelfs wat schaamte over ontstaat. Je kunt communiceren en je gedragen vanuit de gedachte dan niets hoeft en alles mag.

Maar vaak hoeft iets wel en niet alleen bij paarden. En soms mag iets niet, ook al ben je goed beslagen. Mag je paarden hoeven? Of hoef je een paard niet te mogen? Zijn het woordspelletjes? Of is het weten te relativeren vanuit een diepere gedachte?

Wie het weet mag het zeggen. Of schrijven. Of tonen.

Het is alsof de duivel ermee speelt

Vaak zijn mijn oneliners gericht op positieve ingesteldheid. "The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams". Eigen verantwoordelijkheid is de basis van onze cultuur. Je leven in eigen handen nemen. Niet hopen op "een beetje" geluk, maar geluk keihard afdwingen.
Je karma is wat jij ervan maakt.

Dat mag allemaal zo zijn, maar wat nu als het dubbeltje de verkeerde kant opvalt? Als je een tragedie moet meemaken, waar bovendien geen eind aan lijkt te komen? Vriend Ferry schrijft over clochards in zijn blog over Parijs. Duidelijk niet de droom van deze mensen, maar wel hun toekomst.

Geluk en pech zijn de keerzijde van het dubbeltje. Soms kun je het omvallen beïnvloeden maar soms ook niet. Het is maar hoe je met geluk of pech omgaat wordt dan vaak gezegd. Dat is misschien zo, maar ze zijn niet hetzelfde. Luxe problemen zijn van een geheel andere orde dan misère, zeker als het pech op pech is. Er schijnt geen licht aan het einde van de tunnel als alles zwart voor je is. Voorlopig is de enige houvast de schouder om uit te huilen.

Soms is iets zo ingrijpend, dat er geen woorden van troost bestaan.

Verschrikkelijk, voor alle inzittenden en nabestaanden.

Genieten van de reis is minstens zo belangrijk als de eindbestemming bereiken

 Natuurlijk is het een ontgoocheling. Nederland rest de troost finale. Een vreemd woord voor een voetbal wedstrijd van twee landen die bij de beste vier van de wereld zijn geëindigd. Buiten de vraag of het ons troost biedt. Wel het moment van afscheid nemen. Dan begint meteen de herinnering.

De herinnering aan heroïsche momenten. De herinnering aan een gezellige tijd. Alleen of in een groep voor de buis, het projectiescherm of langs het veld. Genieten van wedstrijden of van verveling in slaap vallen. Is dat niet het doel van het WK voetbal? Plezier, spanning, teleurstelling, vreugde etc. etc. bieden aan miljoenen mensen over de gehele wereld. Misschien dat deze eindbestemming "plezier bieden", in ieder geval in Nederland, dan toch bereikt is?